Kahit may kurot, may pait na di ko mawari
\nAalis ako na mayroong mga aral na maiiwanan
\nMga kaalamang naibahagi, mga karanasan na pinagsamahan.<\/p>\n
Lilisan akong may pagmamayabang
\nDahil ang pangkat na sinimulan ay di na pwedeng daan-daanan.<\/p>\n
Matatag na sila, kaya ng tumayo
\nKaya ng mag-isip, kaya ng gumawa ng sariling desisyon.
\nDi na mga bata na animoy laging nakanganga
\nNaghihintay ng utos mula sa kanilang mga ate at kuya.<\/p>\n
Alam ko na malayo pa para maging perpekto
\nMadadapa ulit, minsan dahil sa mismong kagagawan mo
\nNgunit alam ko na di kayo papasupil, hindi susuko
\nBabangon sa pagkakalugmok na may napulot na bagong talino.<\/p>\n
Tatlong buwan ipapamalagi na naging limang taon.
\nDi ko inakala o inasaahan ang bilis ng panahon.
\nDinatnan, iniwan, naghubog at nagpakawala.
\nParang inang lawin sa kanyang mga inakay na alaga.<\/p>\n
Pero hindi, di yata bagay na ako ay ihambing
\nSa isang nilalang na mapagkalinga at malambing
\nMas maganda siguro na ikumpara sa isang sarhento
\nHinahanda ang mga kadete sa mga hamon ng trabaho.
\nSa tagisan ng talino, tibay ng loob at galing.
\nNgunit may nakaabang na tapang na hindi pwedeng salingin.<\/p>\n
Lilisan na ako dahil ito na ang tamang oras.
\nBibitbitin ang aking mga gamit at sarili.
\nPanahon na para magsimula ulit maghanap ng mga bagong kasapi
\nUulitin ang pagbuo ng isang grupong katangi-tangi.<\/p>\n
Aalis na ako, pero hindi ako mamamaalam.
\nDahill maliit lang ang mundong ating ginagalawan.
\nNais ko na sa muling pagkurus ng ating mga daan.
\nKwentuhan mo ako ng iyong mga natatanging karanasan.
\nIpabatid mo sa akin na wala kang oras na sinayang
\nGusto kong mamangha sa mga problemang nilampasan
\nMga bagong kakayahan\u2026 O luma man pero iyong nilinang\u2026.
\nMga hindi pinalampas na oportunidad at pagkakataon
\nNa sana kung iisipin, dahil ako ay yumao.<\/p>\n
Salamat UPEM.<\/p>\n